THE PRESIDENTIAL SYSTEM AND KARL POPPER'S OPEN SOCIETY

photo from bandera.inquirer.net

IF YOU'RE anti-Marcos, you should thank the campaign culture of Bongbong Marcos' camp in the last vice-presidential contest for instigating anger in the people (towards those who ousted Bongbong's father's regime) through the spreading of shady "facts". Anger births insults, hostility, the birthing of which left the new Marcos' camp with nothing more to work with outside of same anger, rendering it unable to convince people with sympathies for the other camps to consider the logic of the new Marcos' camp and thus join what might have been shaped as an open force.
    But it was not surprising, of course, since a presidential system based on cult personalities for its maintenance, as against a parliamentary system based on a culture of constant debate, is a ready landscape for anger and hostility, anger and hostility deriving from all the personality-based camps towards their enemy camps. Besides, a Marcos position can really do nothing much else, unless it distanced itself from the policies of the father and promised to open its offshore accounts to public access.
    But, just for the sake of argument, imagine a Marcos campaign that did expand its culture of hostility to the area of amiable persuasion, even aggressive persuasion sans the option to lie. It just might have surprised the Leni Robredo camp with a convincing win.
    But, as I said, it's not surprising that followers of camps in our nation, any camp at all, would carry this culture of cult personality-based hostility towards the other. Like we said, the presidential system insists on this culture for the maintenance of its star system. It would even, as is often the case, insist on every individual's being either of one camp or another. It might even insist on loyalism.
    So it was not surprising that every opposition to a Noynoy Aquino decision was met by the Aquino regime with the notion that it was Gloria Macapagal-Arroyo camp-deriving, just as it is not surprising now that Rodrigo Duterte's regime and loyalists paint every opposition to the government's many decisions as an opinion of the "dilawans".
    Is it possible to remain a citizen within a presidential system while absorbing parliamentary systems' culture of constant amiable debate (or hostile debate, but real debate, as against the non-debate of mere exchanges of expressions of hostility between the colored camps)? I don't know.
    But if an opposition to the current Duterte government is to grow, it must first learn the Bongbong Marcos campaign shortcoming. Shielding itself from the other's anger through its own anger at those who voted for Duterte would make the presidential system mistake all over again, a mistake of taking another cult-persona's position of distrust towards the other.
    For instance, if millions of Duterte supporters are to withdraw their support for the president they voted for today, an occurrence that often is not surprising in countries with recall elections for presidents, you can only credit it to people's having gone beyond the mere culture of hostility between cult personality camps and having learned to imbibe the more democratic, perhaps wiser, or smarter, virtues of openness to facts and the other's power of persuasion. [S / -I]

CAPITAL PUNISHMENT’S PERSONAL AND EMOTIONAL LEVEL (o, SINO ANG KAWAWANG KOBOY?)

photo from http://newsinfo.inquirer.net/802103/pacquiao-duterte-wants-to-restore-death-penalty-i-do-too

1. In that corner and in this corner

ALAM siguro ni Senator Manny Pacquiao na bagamat ang pinanggalingan ng boxing bilang organized sport ay maaaring noong tanggapin ito ng mga ancient Greeks bilang isa sa mga Olympic games ng taong BC 688, nag-evolve ito mula sa mga prizefights noong 16th- at 18th-century sa Great Britain hanggang sa mabuo nito ang forerunner ng modern boxing noong mid-19th century, muli sa Great Britain at pagkatapos ay sa Estados Unidos kung saan maraming taga-Great Britain at Ireland ang nag-emigrate. Ito ay mga around the time na nagbabarilan na ang mga later-generation pioneers at mga American Indians ng Midwest at West ng North America na maaari nating tawaging Koboy Age sa westward movement na ito ng mga bagong Amerikano, just for purposes of our non-cinematic discussion. Sa panahong ito, marami ring outlaws ang binitay (literally hanged) pagkatapos mahuli ang mga ito ng mga sheriff ng paparami nang pioneer towns.
    Pero, Senator Manny Pacquiao, bago tayo bumalik sa topic ng mga koboy, may maikling wiki lang po ako rito, paki-click lang po at pakibasa (baka sakali makatulong, lalo’t hinala ko ay nabasa na ito ni Senator Tito Sotto):
    Wrongful execution - Wikipedia - Wrongful execution is a miscarriage of justice occurring when an innocent person is put to death by capital punishment, the "death penalty". Cases of wrongful execution are cited as an argument by opponents of capital punishment, while proponents suggest that the argument of innocence concerns the c... - EN.WIKIPEDIA.ORG

----------------------------------------

2. The context of this and that

LET’S contextualize the many mobile nouns now contending in the ring:
    When you punish a child by spanking him or by denying him a hefty baon the next day, I can fully understand why you would call it a punishment or penalty, because I understand what punishment and penalty mean. But when you punish a man who hates his life so much that he thought it a nice idea to hurt people who also hate him, I don't know why you would call killing him by the death penalty a penalty, and if that really still stands true to the definition of penalty or punishment. Because from his perspective, who knows?—maybe our killing him might actually be more a fulfillment of a wish than the receipt of a penalty. And even if the perpetrator of a heinous crime is pleading for his life, would rest in peace in death really punish him? Aren’t we actually just exploiting the word “punishment” as a euphemism for the ancient decision (desire, even) to exterminate existences?
    My friend H- says, “I would still kill a man who has killed other men, in order to protect others.”
    Well, actually, honestly, I would, too, but not in the name of a death "penalty" or capital "punishment" but in the name of eliminating him from my vision or in retribution for my loss. The difference is here: the first (capital punishment) is exercised by the state on a legal and formal and communal level while the second (revenge) is expressed from a personal and emotional level or standpoint. And while the second (revenge) may often be surer about the culprit when the commission of that culprit’s murder is witnessed first-hand by the avenger and happened only a few seconds or minutes prior to the avenger’s decision to initiate revenge, a quick revenge therefore, the first (capital punishment after a trial) may be less certain, especially as the communal experience of everything in such trials (including a resultant belief beyond reasonable doubt) would be nothing more than simply vicarious. It’s also ironic that it’s the surer second that would be illegal while the only vicariously sure first would be the one deemed by the state as legal. I’d say that it is in this area of uncertainty that death as punishment may be checked, as per the concept of possible and irreversible wrongful execution. And, hey, lest we forget, our appreciation of the reality of wrongful execution must never be separated from an appreciation of the long list of people involved in wrongful convictions in even such sophisticated legal systems as the United States’.

----------------------------------------

3. Hindi lang naman iisang source (or, Tsk tsk tsk)

SPEAKING of lists, I understand that all this recent hoopla about the “restoration” of the implementation of an existing capital punishment law is all in aid of the ongoing Philippine war on drugs.
    But, interestingly, an examination of that war itself seems to provide more proof of why capital punishment’s aiding it may, instead of formalizing its “extrajudicial” messiness, be exacerbating its problems. Consider just one of that war’s questionable element and how that might impact the certainty factor of even just one death penalty, the element called the “drug watch list” (sic):
    In interviews with Philippine National Police chief Bato de la (corrupted to dela) Rosa by such TV personalities as Winnie Monsod and Daniel Razon in their respective channels (GMA News TV and UNTV), the good general had been saying or implying something like this concerning “drug watch lists”, lists that the President would be wont to proudly and loudly announce in his many later speeches:
    "Malayong magkamali iyang mga dumarating na intelligence reports na yan sa Presidente kasi galing na yan sa maraming intelligence sources, at bawat intelligence source ay may validation process na yan. Ibig sabihin, hindi basta-basta na kahit na anong ibulong mong pangalan ay paniniwalaan agad ng bawat intelligence agency, dahil may validation process yan. Nasala na yan."
    By the way, these interviews happened before the “Drug Matrix” brouhaha, wherein the President apologized to a number of politicians for the error of their names’ inclusion in said Matrix. Leila de Lima, the President’s loudest critic whom the President’s camp has in turn tagged as the Mother of All Drug Lords, was not one of those exonerated from the list.
    What else can I say, except: Tsk tsk tsk.

----------------------------------------

4. Hindi lang naman tayo ang human (or, Tsk tsk tsk, hey-yo, Silver, away!)

MGA kababayan, sa mga naririnig nating diskurso among government people, legislators, and supporters of this government, mapapansin natin na may iisang pagkainis na pinanggagalingan ang urgent clamour for the death penalty at ng agresibong war on drugs na ating tinukoy—ang pagkainis  sa pakikialam ng konsepto ng human rights o paggalang sa karapatan na mabuhay (kahit ng mga convicted na mga mamamatay-tao na nasa death row, na by the way karamihan, kung di man lahat, ay mahihirap at tila walang kasamang mayaman).
    Ayoko nang makipagdiskusyon dito tungkol sa human rights at sa kabuluhan nito dahil nagkalat na ang diskusyon at klaripikasyon tungkol sa konsepto na ito at may mga paliwanag na rito kung bakit may ganito at bakit kailangan. Marami na ring sine tungkol dito, kasama na ang The Green Mile (set not in the pioneering era in midwestern North America but in the landscape of poverty and racism in that part during the Great Depression). Ang magiging kontribusyon ko lamang sa usapin na ito ay ang pagbibigay ng susunod na caveat sa lahat:
    na hindi lang ang nanghihingi ng paggalang sa human rights ang may human rights ngunit pati rin naman ang mga taong gustong itakwil na ang ilan sa mga ito kung di man ang buong konsepto ng human rights. Dahil hindi lang naman ang mga nanghihingi ng paggalang sa human rights ang human.

SABI NILA, ang human daw ay punong-puno ng takot dahil ang halimaw ay punong-puno ng galit. Kaya siguro naimbento ang human rights.
    Kaya nung tila itinakwil ni Rodrigo Duterte ang mataas na halaga ng prinsipyo ng human rights sa marami niyang talumpati, prinsipyo na isa sa mga civil liberties na ipinaglaban ni Napoleon sa mga monarkiya ng Yuropa at sa mga disipulo ni Robespierre para sa mga humans ng Pransya, ako ay nabahala. Sabi ko, ang human rights ay ang tangi nating armor, tayong walang mga armas, laban sa extrajudicial adjudgments ng kung sinong enforcer na gustong mag-astang huwes sa loob ng tatlong segundong trial dahil lamang nakindatan natin ang girlfriend niyang magmamani.
    Ngunit, pagkatapos ng ilang minutong pagkabahala, napag-isip-isip ko, . . . teka; baka naman patas lang din ang laro. Dahil kung minura ni Rodrigo Duterte ang mataas na kahalagahan ng human rights ng bawat isa sa atin, . . . hindi ba't by converse ay itinakwil din niya ang kanyang mahalagang armor, ang kanyang human rights, at ang human rights ng bawat isa sa kanyang mga kaalyado, kasama na si Manny Pacquiao?
    Kung ganun, nakakabaliw ito, sabi ko. Dahil tila may biglang open season na binuksan! Tila it's a free-for-all era na naman sa open country o kalungsuran! It's cowboys-vs.-Indians in the virgin, western regions of America before people in America ever heard of the phrase "human rights"! It's the age na uli where both the criminal and the sheriff don't have it, can't invoke it. Well, fair is fair, sabi ko! Wala tayong armor, wala rin naman sila. Fair is fair.
    Ang ibig ko lang sabihin sa ating mga kababayan ay ito: habang tayo ay nangangamba na baka bukas tayo o sinumang kaibigan natin naman ang ma-extrajudicially adjudged as guilty of whatever may be written on a blank cardboard, isipin natin na hindi tayo nag-iisa, Dahil baka marahil ay nangangamba rin ang bawat tao ng gobyerno na baka bukas ay sila naman ang bigyan ng kawalan ng respeto ng anuman o sinumang paksyon o grupo ng mga halimaw na may balak silang palitan, palitan nang walang pag-aalinlangan na murahin at duraan ng makapal na plema ang kanilang mga human rights. Di kaya fear is everywhere in Congress and the local governments these days? So, sa bandang huli, baka hindi lang tayo ang kawawang mga Indians; baka pati rin naman ang mga koboy.
    Well, anyway. Kung ganito na nga ang sitwasyon sa ating bagong sibilisasyon sa gubat ng ating panahon, well, . . . good luck na lang sa atin and a happy new year na lang, mga kapwa ko indios and indians in the new Pinoy Koboy Age. [S /-I]

BINABARIL BA KAYA NG BARIL MO ANG SARILI MONG PAA?

photo mula sa http://news.abs-cbn.com/news/07/07/16/3-lalaking-nanlaban-sa-mga-pulis-maynila-patay

ILAN sa mga napabalitang napaslang (sa ilalim ng anti-drug drive ng gobyerno) ay anti-drug activists na pinaslang ng mga drug trafficking organizations? Ano ang ginagawa ng gobyerno para di na dumami pa ang mga anti-drug activists na mapapaslang ng mga organisasyong ito?
    Ilan sa nabalitang mga napaslang ang napaslang dahil sa mistaken identity? Ilan na ang nadampot dahil sa mistaken identity?
    Ilan sa napabalitang mga napaslang ang wrongfully accused o biktima ng wrongful execution (na tinaniman pa ng ebidensya at baril)?
    Ilan sa napabalitang mga pulis na nakapaslang ng diumano'y nanlaban na mga suspek ang bahagi o nasa payroll ng drug trafficking syndicates at maaaring napag-utusan ng sindikato na paslangin ang lahat ng may nalalaman tungkol sa kanilang druglord? Ano ang ginagawa ng gobyerno sa pag-usisa tungkol sa usaping ito? Naniniwala ba talaga si General Rock ofthe Rose (Bato dela Rosa) na hindi ito posible, ayon sa sabi niya sa panayam sa kanya ng TV5 tungkol dito, dahilan kung bakit walang pag-usisa sa usaping ito?

KUNG walang ginagawa ang gobyerno para maprotektahan ang mga anti-drug activists na may kaunting alam tungkol sa ilang public figures sa illicit drug trade, ano ang impact nito sa anti-illegal drug drive ni Presidente Duterte?
    Kung walang gagawin ang gobyerno tungkol sa mga napaslang dahil sa mistaken identity, kung totoo ngang mayroon, o nadampot dahil sa mistaken identity, kung totoong mayroon, ano ang impact nito sa anti-illegal drug drive ni Presidente Duterte?
    Kung walang gagawin ang gobyerno sa mga kaso ng wrongfully accused at mga kaso ng wrongfully summarily executed, ano ang magiging impact nito sa anti-illegal drug drive ni Presidente Duterte?
    Kung walang gagawin ang gobyerno sa mga problemang nabanggit, dahil lamang sa kaniyang paniniwala na hindi posible maging totoo ang mga problemang ito, . . . dahan-dahan bang pinapatay ng gobyerno ang sarili niyang anti-illegal drug drive?
    Abangan na lang siguro natin kung saan ang lahat ng ito ay patutungo, at kung tataas nga ba ang bilang ng mga napaslang na di dapat napaslang. [S / -I]

TODAY IS MONKEY DAY

illustration borrowed from http://www.neatorama.com/2010/12/14/happy-monkey-day/

HAHAHAHAHA! This is a really fun and enjoyable moment in time to wallow in! Just look at everyone! Everybody's got a really bad thing or two or ten to say about the enemy camp and their negatives, and nothing bad to say about one's own candidate and camp. In the end, we'll all be the losers!

What's going on is no different from seeing fans of basketball teams slugging it out outside of the coliseum after a game, not knowing that the basketball "enemy" players are already at that very moment celebrating together in a million-peso party!

We've really become such victims of manufactured groupthink in this questionable system of ours called representative democracy that none of us wants to question. We are a really funny species. Happy Monkey Day. :) [S / -I]



smile emoticon

ANG HULING HALAKHAK

“Some men, under the notion of weeding out prejudice, eradicate virtue, honesty and religion.” 

― Jonathan Swift

UNA sa lahat, ganito.
     Joke: "Ang hirap nga kung si Jessica Soho magbobold. Kailangan gang rape lagi."

     Apologia about joke: "Hindi ko po kailanman gugustuhing kutyain ang sinumang rape victim. Wala po akong intensyong masama, na gustuhing pagtawanan ang mga rape victims, alam ko pong seryoso ang rape. Kaya hindi ko po ginawang seryoso na pagtawanan ang rape victims. Wala po akong intensyong masama. . . . pinalaki nang pinalaki nang pinalaki na ginawang isang national issue na nagsimula sa isang simpleng biro. . . . Kung hindi po ako nauunawaan, paumanhin po ako sa inyo. Sa mga nakaunawa nang mahusay sa mga biro ko, maraming-maraming salamat. . . . Hindi lahat ng jokes ay nakakatawa; depende yan sa kung paano mo tatanggapin."

HAYAAN niyo akong palakihin pa ng kaunti ang isyu. Tulad ng iba riyan, mahilig din akong magpalaki ng isyu, dahil pinalaki ako ng mga nag-alaga sa akin na ituring na malaki -- at maaaring palakihin pa -- ang lahat ng bagay, ang lahat ng detalye, ang lahat ng isyu sa mundo, kung kaya't kahit ang pulitika sa likod ng simpleng imported na arina na ginagamit sa ating inosenteng pambansang almusal ay pinakikialaman ko.

     Totoong maraming biro ang hindi sinasadya. Maraming biro ang may tanging hangarin na magpatawa lamang. Simpleng biro kung tawagin.
     Subalit ito ang itatanong ko. Gagawa ka ba ng jokes tungkol sa mga Palestino sa harap ng mga Palestino, o jokes tungkol sa korapsyon sa Vatican sa harap ng mga Obispo? Tunay na matatawa ang mga Nazis sa mga jokes mo tungkol sa mga Hudyo. Totoong matatawa ang mga macho sa mga jokes mo tungkol sa mga bakla. Tulad nitong joke ni Tado kamakailan lang tungkol sa mga bakla na ikinagalit ni Vice Ganda.

     Malaki rin ang tsansang matawa ang mga bobo sa mga jokes mo tungkol sa pamilya ni Aling Nena: pilay ang panganay, mataba ang bunso, payat ang asawang may tuberculosis.

     Hindi mo kailangan mag-isip para magpatawa. Sabi nga ng satirist na si Jonathan Swift, kailangan mo lang ang iyong prejudice kung saan naroon ang iyong honesty at relihiyon. Ang career ni Swift ay madalas na umikot sa virtue at kasalanan ng prejudice na tila kasama na ng human-ness.
     Maraming mga biro ng prejudice ang naririnig natin araw-araw galing sa mga tambay, o di kaya galing sa ating mga propesor: mga simpleng biro tungkol sa mga Bisaya, sa mga Kapampangan, sa mga Intsik, sa mga Bombay, sa mga pilay, sa mga bakla (tulad ng joke ni Tado), sa mga relihiyoso, sa mga walang trabaho, sa mga Pilipino, atbp.
     Maraming biro ang maririnig galing sa mga matatanda, mga kabataan, galing sa mga relihiyoso, galing sa mga gago, galing sa mga matuwid, galing sa mga bakla sa salon, galing sa mga barako sa beerhouse, galing sa mga kriminal, at galing sa mga santo, at ang lahat ng mga simpleng birong ito ay ayon sa kanilang prejudices.
     Uulitin ko lang po ang Swiftian axiom: ang nakakatawa at tawanan ay produkto ng ating prejudice bilang ating relihiyon at manipestasyon ng katotohanan ayon sa atin.
     At dahil ang bawat komedya ay galing sa isang prejudice, malamang na isang araw ay may aalma sa mga biro mo kung ito'y narinig ng target ng iyong prejudice (tulad nang marinig ni Vice Ganda ang biro ni Tado tungkol sa mga bakla).


HINDI ko minumungkahi na maging mas "malawak" o "sensitibo" pa ang ating mga komedyante, dahil hindi ko rin lubos maisip kung paano mangyayari iyon o paano gagawin ito. Inaalok ko lamang na sila'y maging mas mapagmatyag sa kanilang manonood. Ito ang sasabihin ko sa kanila:
     Huwag gagawa ng biro tungkol sa mga Hudyo kung ika'y nasa Tel Aviv. Huwag magbibiro tungkol sa mga Bisaya kung ika'y nasa Cebu. Huwag magbiro tungkol sa mga walang edukasyon kung ika'y nasa basketball court ng squatter area sa Tondo. Huwag magbiro tungkol sa gang rape kung ika'y nasa ospital na may mga biktima ng gang rape. Huwag magbiro tungkol sa obesity sa Christimas Party ng . . . may obesity problems.
     Kung nasa Araneta Center ka naman, maging mas mapagmatyag! Dahil hindi ka nasa Christmas Party ng mga German neo-Nazis na okey ang mga jokes mo laban sa mga imigrante sa Germany, hindi ka nasa Christmas Party ng mga Obispo na okey ang mga jokes mo laban kay Risa Hontiveros. Nasa party ka na kung saan maraming uri ng tao ang nanonood!
     Inaalok ko ito hindi dahil malambot ang puso ko sa lahat ng uri ng tao. Tulad ng lahat ng komedyante, may mga prejudices din ako.
     Inaalok ko ito dahil malambot ang puso ko mismo sa mga komedyante, dahil komedyante rin po ako -- mahilig akong magpatawa at gumawa ng jokes laban sa mga kinabubuwisetan kong tao at hayop.
     Ang mga may prejudice laban sa mga kinaiinisan ko ang tanging nakakaintindi sa jokes ko. Ang mga kinaiinisan ko, o yung mga nag-aakalang naiinis ako sa kanila dahil sa jokes ko, ay natural na di "nakakaintindi." Tulad ng di pagkaintindi ni Vice Ganda sa joke lang naman ni Tado tungkol sa mga bakla.
     Naiintindihan ko ang trabaho ng mga nagpapatawa. Ang magpasaya.
     Marami nga naman tayong kinaiinisan sa mundo, madalas nga ay hindi natin alam na kinaiinisan natin sila. Lumalabas na lang iyan sa mga jokes at pasaring natin. Ang hangad lamang natin ay mapasaya ang mga Komunista sa kanilang mga kampo, halimbawa, o ang mga Protestante sa kanilang mga simbahan, o ang mga Ilokano sa kanilang rehiyon, o ang mga robber-rapists sa kanilang mga hideouts. Depende na lang yan sa kung sino ang kliyente natin sa ating propesyong pagpapatawa na tatanggap sa mga jokes natin.
     Ngunit naiintindihan ko rin ang trabaho ng mga galit. Ang magalit.
     Kaya ito lang, bilang panghuli. Inaalok kong huwag na huwag nating pagtatawanan ang mga galit na. Sinasabi ko ito hindi para takutin ang mga sarili natin sa sindak ng kanilang galit, kundi sa takot lamang na baka, sa bandang huli, hindi maging sa atin pa rin kundi sa kanila na ang huling halakhak. ###

“The latter part of a wise person's life is occupied with curing the follies, prejudices and false opinions they contracted earlier.”
― Jonathan Swift

-----------------------------------------------------------

ADDENDUM:

May 31, 2013. Tinawag ang pansin natin sa isang segment ng sitcom na Bubble Gang, na ipinalabas noong taong 2010. Heto iyon: CLICK DITO.

June 6, 2013. Nagpahayag ng kanilang galit o pagkadismaya ang ilang mga taga-St. Scholastica's College dahil sa isang Pugad Baboy comic strip na may slur laban sa lesbians sa all-girls Catholic schools: CLICK DITO.

August 19, 2014. Idineklarang persona non grata si komedyanteng Ramon Bautista sa Davao City matapos mabastos ang city government officials sa isang patawa nito: CLICK DITO.