A VOZHDIST VERSION FROM MESSIANIST AVERSION

from https://en.wikipedia.org/wiki/File:Ronald_dela_Rosa_073116_(cropped).jpg

ENOUGH already with this propaganda crap shit that argues thus, to brainwash us all into the supposed virtue of leaderism:
    "Magpasalamat kayo dapat sa amin kaysa mag-criticize sa War on Drugs kasi nakikinabang din kayo sa new peace and order situation. Huwag maging ingrato."
    Unang-una po, criticizing a manner of fighting the illegal drugs industry is not necessarily a criticism of the overall rationale for fighting the illegal-drugs trade. . . .
    Pangalawa, pointing out consequences of a certain manner of fighting the illegal-drugs trade may be meant to be corrective for that fight, not destructive to the same. . . .
    I hope malinaw/maliwanag.
    In short, magpasalamat dapat tayo sa kritisismo sa mga prosesong ginagamit sa War on Drugs dahil ang mga kritisismong ito ay maaaring makatulong sa paghubog (o pagpanatili man) ng isang magandang imahe para sa giyerang ito; ito ang imaheng makapagbubuklod sa lahat ng ayaw sa illegal drugs.
    Conversely, ang pagiging averse sa kritisismo ay pagsang-ayon sa konsepto na dapat sumunod na lang ang lahat sa iisang matalinong nag-iisip na hari para sa giyera "niyang" ito, kahit pa nakikita ng marami (o ng iilang kritiko) na ang proseso o metodolihiya ng hari ay nakasisira sa sarili "niyang" giyera.
    Unless of course ang totoo ay hindi seryoso sa pagpuksa sa illegal drugs ang giyerang ito at may ibang objective, say, creating a culture of fear lamang for the attainment of an obedient (because frightened) nation. If that is the case kasi, then dapat nga natin maintindihan kung bakit tila may bersyon na ganito sa war on drugs, isang bersyon na marahil ay anak ng isang aversion sa kritisismo na may pagkiling din sa isang vozhdist o messianist na uri ng gratitude para sa iisang nag-iisip para sa lahat. [S / -I]

Angelo Suarez Charged

AS a sort of follow-up to my posts regarding the government's traffic management efforts or shortcomings (read them here), we're giving way to this announcement posted on Facebook by a Facebook page titled MRTBulok Resbak (which translates to "RottenMRT Revenge") regarding the arrest of Angelo Suarez.
    We will be observing how the chain of events that culminated in this charge unfolds in the days to come and what that unfolding might/would signify in terms of being a manifestation of government's real management ideology (not to mention its overall political ideology beyond its lip service).
    We would also welcome any input from government in relation to its stance towards Angelo Suarez, whose initial case we mentioned in the closing paragraphs of our earlier blog titled "More Big Tent Bullshit Than Socialism, Really".

AND now to that Facebook post, which we are here reposting verbatim:

photo from https://www.facebook.com/mrtbulokresbak/posts/1418481751513573:0

#MRTBulok Resbak!

Sa gitna ng kabulukan ng MRT, nagbitiw sa posisyon si DoTr-MRT3 General Manager Roman Buenafe. Sa araw na inanunsiyo ang kaniyang pagbibitiw, ipinagmalaki ng DoTr ang kaniyang “achievement of 20 running trains.” ISa mismong araw ng pagmamalaking ito, nagkaproblema sa riles ng MRT, tatlong beses napilitang huminto ang operations, at naipon sa mga nagsarang estasyon ang mga agrabyadong pasahero. Na naman.

Malinaw na malinaw: Wala sa lugar ang pagmamalaki ng DoTr sa bulok na serbisyo ni Buenafe, dahil bulok pa rin ang MRT. At ang kabulukang ito, dulot ng pribatisasyon sa mga tren kung saan inuuna ang interes ng mga negosiyante bago ang kapakanan ng mga mamamayan. Ang MRT, kabilang ang LRT, itinuturing na negosyo, hindi serbisyo.

Inaresto noong Agosto si Angelo Suarez, isang miyembro ng Train Riders Network (TREN) dahil sa pagsisiwalat at pagpoprotesta sa kabulukang ito. Pinakasuhan at pinaaresto ng DoTr-MRT3 sa ilalim ni Buenafe, batay sa eye-witness account ng isang guwardiya na nagbandalismo raw siya ng “MRT bulok” sa isang bulok na tren. Matapos salubungin ang kaarawan sa presinto, nakalaya lamang siya dahil dismissed ang kasong nagpiit sa kaniya—kasong di dapat natuloy kung pinili na lamang makipagdiyalogo ni Buenafe sa mga tulad ni Suarez na nagpoprotesta sa kabulukan ng MRT dulot ng pribatisasyon.

Sa araw ng kaniyang paglaya, sa isang meeting kasama ang Bagong Alyansang Makabayan (BAYAN), nagbitiw ng salita si DoTr Sec. Arthur Tugade na bagaman kinokondena nila ang naganap na bandalismo, hindi sila interesadong ipagpatuloy ang kaso. Mas interesado silang buksan ang diyalogo sa pagitan ng gobyerno at ng mga nagmomobilisa laban sa pribatisadong MRT.

Kaya kagulat-gulat na matapos ang isang buwan, nakatanggap si Suarez ng subpoena. Noong September 28, nalaman niyang hinahabla siya ng gobyerno, matapos sabihang di interesado ang gobyerno sa habla. Kasinglinaw ng pagkabulok ng MRT ang kagustuhan ng pamunuan ng DoTr-MRT3 mang-harass ng mga militante sa kabila ng sinabi ni Sec. Tugade.

Para sa damages na naghahalagang P380 dulot ng bandalismong ginagawa lamang ng mga nagpoprotesta sa kawalan ng alternatibo para sila pakinggan ng mga awtoridad, nahaharap si Suarez sa posibilidad ng kulong hanggang 6 na buwan, dagdag sa multang aabot ng P3,000.

Sa October 12, haharap siyang muli sa Office of the CIty Prosecutor ng Quezon City para maghain ng counter-affidavit. Sa gitna ng pagbabago sa liderato ng DoTr-MRT3, walang pagbabago sa kaniyang kaso. Batay sa pagtuloy ng DoTr-MRT3 sa habla, tila sarado pa rin sa diyalogo ang gobyerno; ang bukas lamang ay ang posibilidad na ikulong si Suarez at iba pang militanteng lumalaban sa pribatisasyon ng MRT at iba pang public utilities.

Sa bagong pamunuan ng DoTr-MRT3—sina Cesar Chavez at Deo Manalo—ito ang panawagan namin:

—Drop all charges against Angelo Suarez: Umiba sa landas ng nakaraang lideratong nakagawiang mang-harass ng mga militante. Pakawalan na ang kaso at tanggaping hahanap nang hahanap ng paraan para magprotesta ang mga mamamayan hangga’t nananatiling negosyo, hindi serbisyo, ang trato ng gobyerno sa public utilities gaya ng mga tren.

—Dinggin ang mga militante: Maraming taon nang paulit-ulit ang sigaw ng mga nagmomobilisa—balikan ang onerous contracts na pinasok at pinabayaan ng mga nakaraang rehimen, at usigin ang rehimeng Duterte na panindigan ang pangakong #ChangeIsComing pagdating sa kasalukuyang pribatisadong mass public transport.

—Rescind onerous contracts: Panahon na para bawiin ng gobyerno ang mga pribatisadong tren. Unang-una ang MRT sa mga dapat isauli sa taumbayan. Suportado ito ng mga mamamayan, at tamang suportahan ng DoTr-MRT3 ang panukalang ito bilang #PartnerOfChange. Makiisa sa tulak tungong pambansang industriyalisasyon! Magsisimula lamang ito sa nasyonalisasyon ng public utilities gaya ng mga riles.

Umaasa kaming hangad din ng bagong liderato ng DoTr-MRT3 ang pagbabago sa mga tren. Masisimulan ito sa pagbitiw sa kaso ni Suarez.

—————

Inaanyayahan ang lahat ng nakikiisa sa protesta na lumagda sa online petition na bitiwan ang kaso sa http://www.ipetitions.com/…/mrtbulok-resbak-mrtbulok-fight-…

at paki-share ito nang may sumusunod na mga hashtag: #MRTBulok #PPPBulok #DropAllCharges #SerbisyoHindiNegosyo [S / -I]

A CARPET BOMBING PRAYING FOR GOOD LUCK

photo borrowed from http://pcij.org/stories/duterte-revisited-what-he-said-in-2001-on-drugs-vigilante-killings/

HE ALSO said once: “At kayong mga drug lords, magtago na kayo kasi papatayin ko talaga kayo kapag ako naging Presidente.” Something to that effect.
    Hmm. At tila nagsipagtago nga. Dahil ngayon, ang tila kawawa ay ang maliliit na drug runners lamang na walang ibang makitang trabaho, sila nalang ang pinagpapapatay. Parang Pilipinas lang din, kung saan ang maliliit na napilitang maging kriminal lang ang naipatutumba at ang biggest criminals ay labas-pasok sa bansa at may mga offshore accounts na nga, may mga libingan pang mararangya na aakalain mong minsan sila ay naging bayani.
    You could say one ought not to shed tears for even the smallest drug runners or pushers, approaching all this from a position of retribution against the evils these people have also brought upon their barangays. But if I am to take the same approach, I would actually still say “enough with the drug pushers dying, I’d want to see the biggest drug lords’ heads swinging from EdlSA MRT poles, including those of their brokers on the Ilocos shorelines that have served as these drug importers’/exporters’ ports!”
    On this approach of retribution as social cleansing, the National Economic and Development Authority chief socio-economic planning secretary, Ernesto Pernia, recently called the President’s war on illegal drugs “a necessary evil” for long-term economic gains. Well and good. Pero huwag naman evil. Dahil wala namang matinong kritiko ng war na ito ang nagsasabing evil ang Duterte anti-illegal drug campaign. Ang sinasabi lang nila ay tanggapin sana ng Presidente at ng Philippine National Police chief na mayroon marahil nangyayaring execution ng ilang apprehended suspects committed by police, o on-location execution ng mga lower echelon dealers and runners and users committed by police, with links to the illegal drug trade (as police under drug lords’ payroll or as secondary drug dealers of confiscated drugs), executions all done in the spirit of eliminating possible whistleblowers on these police elements. Kung maluwag daw sanang tatanggapin ang reyalidad na ito ng civilian at police leadership, marahil ay maaari na nilang mabawasan ang lumulobong numero ng “drug-related deaths”, not to mention deaths due to possible wrongful accusation or mistaken identity or as collateral damage.
    But here’s where the problem is. One thing that attracted a lot of Filipinos to the Duterte team (as against the Mar Roxas team) during the 2015-16 election campaign was its image of being so grounded in reality, its being streetsmart, almost defiant of academicism. But how grounded in reality was it really? It’s been so right about the enormity of the problem, that’s for sure! But it also comes as a surprise that PNP chief Bato de la Rosa would now come out surprised at this, to him, news of so many policemen involved in illegal drugs. His attitude surprises us because it’s “news” that the general public have already been treating for a long time as common knowledge! Kung ganito ngang nasosorpresa pa si Chief de la Rosa sa bilang ng mga pulis na sangkot sa using at trading of illegal drugs, aba, hindi nakapagtataka na tila di matanggap-tanggap ni Tsip na may summary execution nga talaga ng lower echelon links committed by cops involved in the drug trade (who’ve also likely used the “nanlaban” alibi and an evidence-planting habit)!
    The intent of the shooter to prevent the suspect from spilling the beans, that’s the overwhelming suspicion among critics of the ballooning number of anti-drug-campaign-related deaths. The overwhelming suspicion among these critics is that some of these “operations” have actually been done by police elements trying to erase links or tracks that would lead to them in any investigation. In short, preemptive strikes against would-be whistleblowers.
    The PNP has been defensively arguing that its operations follow the laws of the land to the letter. But here’s the thing. All the critics need is one to two anecdotal evidence of extrajudicial killing or vigilante killing, or a simple execution by police allegedly linked to the drug trade, for the critics to qualify the argument that says such killings exist. In contrast, the PNP cannot present an anecdotal evidence of a legitimate and clean arrest, and consequent killing in a shootout, of a dirty narco-cop by his fellow cops to qualify an argument that says all its operations are similar to this operations. The single evidence presented by the former already contravenes the evidence presented by the latter.

ALL THIS actually started when the President introduced a loophole in the law to the most law-ignorant of policemen when he publicly pronounced: kapag nanlaban, you have all the right to shoot the suspect in self-defense. That could have paved the way for executions hinged on the self-defense alibi, which would not be hard for perpetrators to contrive, given that it’s been a PNP personnel habit to plant evidence on unwanted elements of society (or unwanted elements of police scalawags’ kind of society).
    The problem is also on the bottom-up approach of Duterte’s war on drugs, the rationale for which can vary. As of the moment this approach is not giving the campaign the 100% social support it ought to get, even from anti-drug activists. Some among the latter actually could be seeing this bottom-up approach as worrisome for the campaign in that it could work against it instead of gather the much-needed 100% support for it. . . .
    Unless the President is not interested in any 100% support, now that he’s President with so much power. In which case all we can do is wish him and all of us good luck, about all the things that may come in the wake of this carpet bombing when the dust settles. [S / -I]

THE MAJORITY'S ARGUMENTUM AD VERECUNDIAM?

MANY a man has recently been listed as having to do with illegal drugs, pursued, and eventually shot dead. The reason for a man's death would almost always be resisting arrest and choosing to shoot it out with the arresting police force. Most of such men would be drug pushers, even simple junkies; we have yet to see on our TV sets footage of drug lords shot and killed after resisting arrest. Meanwhile, President Rodrigo Duterte has more than once implied such killings as justified, given how big a social menace illegal drugs are (particularly methamphetamine, which has been linked to heinous crimes).
    Recently, after getting flak that the government's war on drugs seems to be focused on small fry rather than on big fish, President Duterte himself started---on August 6---the "naming and shaming" of politicians and other generals purportedly involved (directly or indirectly) in the illegal-drug trade. There were also judges on the list, likely as participants in such acts as a juridical crime of omission after a drug trade personality's arrest. The government officials, meanwhile, were mostly local officials, likely acting as protectors of their given economic territory. Only days after the reading of the long list, we would soon watch a report about a Leyte mayor's arrest wherein several of his men were killed in a shootout with police; the mayor himself was not hurt.
    Then came August 17. On this day, during his speech with members of the Philippine National Police during the 115th anniversary of the Philippine police service, the President accused new senator Leila de Lima of having links to drug money that funded her campaign. To this big accusation, the senator found it appropriate to hold a press conference with the following emotional statements:

FIRST, allow me to highlight these clauses from her public statement:

• ". . . I think it is already clear that what is being done to me is what will happen to anyone who does not bow to the wishes of the President."
• "Pangulo po kayo, Senador lamang po ako. Patas na laban lamang po ang aking hinihingi. Sana ay ibigay niyo rin sa akin ang ibinigay na rin naman ng batas at Konstitusyon, sa kahit kaninong naaakusahan, sa ilalim ng ating sistemang pang-ligal."
• "I am not the enemy here. Stop portraying me as one."

    Now, based on the gist of this speech and the President's accusatory speech, I would be inclined to be on her side. Why? Dahil tila lumalabas na ang pagpunterya kay de Lima ay dahil lamang sa dalawang bagay: 1) ang nais ng Senadorang ipagpatuloy na imbestigasyon o enquiry tungkol sa mga nangyayari diumanong mga extrajudicial killing ng suspected drug trade elements, at 2) ang sama ng loob ng Presidente sa dating Justice Secretary sa mga pagparatang nito sa dating meyor bilang pinuno diumano sa likod ng tinaguriang Davao Death Squad. Tila hindi pinupuntirya ang Senadora dahil sa late report na diumano'y sangkot ito sa droga, isang report na dapat sana ay kasabay ng mga report o mga parinig na una nang inilabas o di kaya inimply ng Pangulo sa media. Wala tayong narinig na ganitong report tungkol sa isang Senador, hanggang ngayon, kung kailan nalalapit na ang tila matutuloy na ngang imbestigasyon tungkol sa extrajudicial killings na tinutukoy.
    Ibig sabihin, ito ngayon ang tila puno't-dulo ng isyu: tila natatakot o naaasiwa ang gobyernong Duterte sa imbestigasyong ito.
    Kaya ang tanong ko ay ito: ano ba ang kinatatakutan o ikinatatakot ni Ka Digong sa gagawing enquiry ng Senate commission ni Leila de Lima? At kung ito nga ang dahilan kung bakit ilalabas na ng gobyernong ito ang kanyang barahang Alas laban sa Senadora, aba'y sana naman ang gobyernong Duterte na binoto natin ay di mauwi sa pagiging gobyernong mala-Erdoğan ang dating, kung saan ang anumang pagtatanong sa mga aksyon o polisiya ng gobyerno ehekutibo ay ituturing nitong casus belli para sa pagsira sa lahat ng magtatangkang "opositor" nito.
    Sinasabi ko ito dahil ang lumalabas ay ito: kung di pala itutuloy ang enquiry ni de Lima ay di isasama ng gobyernong Duterte ang pangalan ng Senadora sa listahan ng mga pulitikong sangkot sa droga? At ngayong itutuloy na nga ng Senadora ang imbestigasyong ito ay isinama na ito? Anong klaseng ka-Erdoğan-an o ka-Mahathir-an naman 'yan? Oo, totoong seryosong isyu ang methamphetamine drugs na matagal na sanang nasagot ng radikal na sagot, dahil high school pa lang ako ay may nababalitaan na akong mga nasira ang ulo dahil diumano rito. Ngunit saan lahat mauuwi ang tunay na war on drugs na ito ni Ka Digong kung sa bandang huli ay gagamitin lang pala itong casus belli for political oppression of any form of opposition and God knows what else? Ang war on drugs bang ito ay tunay na end in itself, o stage one lamang para sa isang war on opposition elements?
    Ipagpalagay na nating totoo ngang sangkot sa droga itong si de Lima, whether directly or indirectly. Subalit hindi ba ibang issue ang mga tanong niya, at ibang issue naman ang mga paratang ng Pangulo sa kanya? Hindi ba dapat may sagot sa bawat tanong, imbis na pumasok tayo sa hindi matalinong usapan kung saan sasagutin ng isa ang mga tanong ng isa sa pamamagitan ng pag-paratang sa nagtanong (isang argumentum ad hominem)? For now, I see the Duterte government's stance in this exchange as proceeding from an argumentum ad baculum, a blackmailing argumentum ad verecundiam by a supposed knowledge (real or not) through intelligence (that dictators can actually manufacture), an ipse dixit on truths upon a following agog these days about "sound reports".
    At paano kung inosente ang pinaratangang de Lima? O pinaratangang sinuman? I can understand most people's (and President Duterte's seeming) long-pent-up frustration with the presumption of innocence legal concept that criminals have been successfully using to their favor all this time. But must we forget the fact that this presumption of innocence concept was designed primarily for the protection of the accused innocent? And if we are to remove that protection within access by the accused innocent just so we can go after the accused guilty, does not anti-crime at that very moment become a crime-in-the-making in and of itself? Will crime-fighting success be measured by the number of correctly convicted or executed people versus the lesser number (should that be the result) of wrongfully convicted or executed ones? Because if that's the direction where we're going, then I wish us all good luck.  [S / -I]